Οι δωρεές του Χριστού και η αχαριστία των ανθρώπων

Όταν ήταν ακόμη στα πρώτα βήματα της μετανοίας του ο άγιος -πριν κλείσει τρία χρόνια- από αμέλεια του ήρθε ένας κακός λογισμός:

– Έχω τόσον καιρό που ικετεύω τον Κύριό μου Ιησού Χριστό κι ακόμη δεν έλαβα ούτε τόσο δα χάρισμα. Φαίνεται πως επειδή λέρωσα το άγιο βάπτισμα με πολλές ανηθικότητες γι’ αυτό δεν μου δίνει σημασία ο Θεός.

Μετά απ’ αυτές τις σκέψεις αθύμησε λιγάκι και κοιμήθηκε εκεί που βρισκόταν. Βλέπει τότε στον ύπνο του ότι ήταν σ’ ένα τεράστιο ναό και προσευχόταν στον Χριστό. Καθώς στράφηκε προς την ανατολή με τα χέρια υψωμένα, αποκαλύφθηκε μπροστά του ένας παράδοξος θρόνος.

Γύρω του στέκονταν Χερουβείμ και Σεραφείμ και πλήθος λευκοφόρων. Ενώ παρατηρούσε εκστατικός, ξαφνικά βλέπει πάνω στον θρόνο κάποιον που ήταν καθαρός, λαμπρός και πολύ μειλίχιος. Ο Νήφων κατάλαβε ότι ήταν ο Χριστός, ο Υιός του Θεού!

Ύψωσε τότε το βλέμμα και τα χέρια προς Αυτόν και προσευχήθηκε: «Ο Θεός, ὁ Θεός μου, ἐνώτισαι τὴν προσευχήν μου καὶ μὴ ὑπερίδῃς τὴν δέησίν μου» – και συνέχεια τον ψαλμό. Εκείνος έσκυψε το κεφάλι του και δεχόταν την προσευχή του οσίου. Του ζητούσε ο άγιος να συντρίψει το πνεύμα της δειλίας και να το διώξει μακριά.

Όταν ο Νήφων τέλειωσε την προσευχή του, σήκωσε ο Κύριος το κεφάλι του και έστρεψε το πρόσωπό του προς αυτόν δείχνοντας έτσι ότι άκουσε την αίτησή του και την δέχτηκε. Μετά του είπε:

– Με λύπησες το απόγευμα, Νήφων, που παραπονέθηκες: «τόσες φορές παρακάλεσα τον Κύριό μου και δεν μου έδωσε ένα χάρισμα». Καλά, εσύ δεν είσαι που μου λες κάθε μέρα «Κύριε, μην επιτρέψεις στην παρούσα ζωή να δοξασθώ»; Πώς λοιπόν τώρα παραπονείσαι; Κι έπειτα δεν σκέπτεσαι ποιος σας δίνει τον αέρα που αναπνέετε; Αυτό δεν είναι χάρισμα; Τι μου δώσατε σεις για να αγοράσετε τέτοια δώρα; Με καρφώσατε στον σταυρό, με ραπίσατε, με ποτίσατε ξύδι και χολή και τόσα άλλα, που τα ξέρεις…

Αλλά και το άχραντο Σώμα μου και το τίμιο Αίμα μου, που σας έδωσα δεν είναι χάρη; Ακόμη τα αγαθά της γης, τα δένδρα του αγρού, τα πουλιά του ουρανού και τα ψάρια της θάλασσας, ούτε αυτά είναι δωρεές; Μήπως δεν πέθανα και τάφηκα, για να λυτρωθείτε σεις; Όλα αυτά τι είναι λοιπόν; Ποιος άλλος σας έκανε τόσα καλά;

Εσύ ιδιαίτερα, Νήφων, μη ξεχνάς ότι συγχώρεσα πολλές βαριές σου αμαρτίες. Πρόσεξες ότι έγειρα το κεφάλι μου στην προσευχή σου; Το ίδιο κάνω σε κάθε άνθρωπο που προσεύχεται, έστω και αν δεν με βλέπει.

Θέλεις λοιπόν και άλλο μεγαλύτερο χάρισμα; Να, από τώρα μέχρι τέλους των αιώνων θα είσαι η παρηγοριά και η βοήθεια σ’ όσους ψυχορραγούν και πολλοί θα απολαύσουν τη σωτηρία με το να επικαλούνται το όνομά σου. Για κοίτα και το δαιμόνιο της δειλίας απ’ το οποίο μου ζήτησες να σε λυτρώσω, πού είναι δεμένο!

Γυρίζει ο Νήφων και βλέπει ένα ταύρο δεμένο από τα κέρατα και τα πόδια σ’ ένα παλούκι. Ήταν τόσο πολύ σφιγμένος, ώστε δεν μπορούσε ούτε να κουνηθεί. Μόνο τα μάτια του ήταν εξαγριωμένα και τα γύριζε δώθε – κείθε με μανία σαν να ήθελε να ξεσχίσει τον όσιο…

Ο Νήφων κατάλαβε ότι αυτό ήταν το σκοτεινό πνεύμα που πάμπολλες φορές τον έκανε δειλό από την παιδική του ηλικία. Τόσο που συχνά ήθελε να πάει στην εκκλησία ή σε μιαν άλλη δουλειά και φοβόταν. Αλλά και στον ύπνο του παρουσίαζε αναρίθμητα τρομακτικά φαντάσματα.

Όταν ο δούλος του Θεού ξύπνησε απ’ το θαυμάσιο όραμα, έμεινε εκστατικός. Συλλογιζόταν ότι αξιώθηκε να δει τον Κύριο με το ανυπέρβλητο θεϊκό του κάλλος και η καρδιά του γέμιζε ευφροσύνη. Και μάλιστα, γιατί σαν φιλάνθρωπος τον λύτρωσε απ’ το φοβερό πνεύμα της δειλίας που τόσο τον τυραννούσε. Θαύμαζε ακόμη πώς ο Κύριος έσκυψε ν’ ακούσει την προσευχή του και πώς τον μάλωσε, μάλλον τον σωφρόνισε, για κείνο τον λογισμό που είχε.

Από τότε, καθώς έλεγε, δεν ξανάνιωσε δειλία ή φόβο, γιατί πανίσχυρη βοήθειά του ήταν ο Κύριος.

Πηγή: Ένας ασκητής επίσκοπος, Άγιος Νήφων επίσκοπος Κωνσταντιανής