Ό πόλεμος τοῦ διαβόλου

Όταν ὁ ἐχθρός τῆς ψυχῆς μας διάβολος δέν μπορεῖ νά πετύχει τόν σκοπό του μέ ἄλλα μέσα, καταφεύγει σ’ αὐτό τό μέσο: Προσβάλλει τόν ἄνθρωπο στίς φυσικές του ροπές. Λόγου χάρη, πολλές φορές τυφλώνεται ὁ νοῦς τοῦ ἀγωνιστοῦ βλέποντας ὡραῖα πρόσωπα. Καί ὁ διάβολος τότε μεταχειρίζεται τό πᾶν, ὥστε νά τοῦ δημιουργήσει αἰσχρούς καί ἀκάθαρτους λογισμούς. Ἔτσι μέ τή σατανική πονηρία δέν χτυπάει τόν χριστιανό ἄμεσα, γιατί θά ἦταν καί ἡ ἀντίδραση ἄμεση, ἀλλά ἔμμεσα. Καί ἀφοῦ νικήσει τόν ἄνθρωπο στό πρῶτο στάδιο καί συγκατατεθεῖ στήν ἁμαρτία, ὕστερα τόν ὁδηγεῖ καί στήν πονηρή καί αἰσχρή πράξη. Χρειάζεται πολλή προσοχή, γιατί μπορεῖ νά πέσει ἔτσι κάποιος πού ἔχει φτάσει ψηλά στήν ἀρετή. Τό κάλλος τῶν γυναικῶν, τά φορέματα, οἱ καλλωπισμοί και γενικά ἡ ἀπρόσεκτη και άσεμνή συμπεριφορά τους, εἶναι ἀφορμές νὰ πέσει ὁ ἀγωνιστής. Χρειάζεται λοιπόν πολλή προσοχή. Οἱ ἡδονές τοῦ σώματος καί οἱ πειρασμοί τῆς σάρκας, εἶναι φωτιά καί δέν πρέπει να παίζει κανείς μ᾿ αὐτή, γιατί όπωσδήποτε θα καεί. Ἐκεῖνο που χρειάζεται στην περίπτωση αὐτοῦ τοῦ πολέμου είναι ή περιφρόνηση. Γιατί όσο περισσότερη σημασία δίνει κανείς στούς πειρασμούς, τόσο ὁ σατανᾶς προχωράει. Χωρίς καμμιά ἀμφιβολία, αὐτοί πού ὑπομένουν καρτερικά τους πειρασμούς είναι «φιλόθεον». Ὑποφέρουν, λιώνουν πολλές φορές ἀπό τή σφοδρότητα τῶν σαρκικῶν πειρασμῶν, ἀλλά δέν ὑποχωροῦν γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί τή σωτηρία τῆς ψυχῆς τους. Δέν ὑποχωροῦν στίς κολακεῖες καί στά ψέμματα τοῦ σατανᾶ. Γνωρίζουν καλά ὅτι ὅλα αὐτά εἶναι δολώματα, που μέ σατανική τέχνη βάζει στό ἀγκίστρι του ὁ πονηρός, γιά νά πιάσει τήν ψυχή καί νά τήν ὁδηγήσει στην καταστροφή καί στήν ἀπελπισία.

Αὐτοί λοιπόν πού πειράζονται καί δέν ὑποχωροῦν, δέν γίνονται γνωστοί μόνο στον Θεό, ἀλλά καί σ᾿ αὐτόν τόν διάβολο πού ἔχει πολύ πόθο να πειράζει τους ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ, ὅπως τόν δίκαιο Ιώβ. Ο Θεός δέν ἐγκαταλείπει ποτέ τόν ἀγωνιστή, ἀλλά ὑποχωρεῖ γιά λίγο, ώστε να δοκιμασθεί ή πίστη του. Καί δέν ἀφήνει ποτέ τόν διάβολο νά τόν πολεμήσει περισσότερο ἀπό τίς δυνάμεις του. Όχι όσο θέλει ὁ διάβολος, ἀλλά ὅσο θέλει ὁ Θεός. Αὐτό εἶναι τὸ μέτρο στούς πειρασμούς. Γιατί ὁ Θεός θέλει να δοκιμάζονται οἱ ἀληθινοί καί σταθεροί ἀγωνιστές. Ὅποιος ἀγωνίζεται ἀνυποχώρητα κατά τῶν πειρασμῶν δὲν ὑπολογίζει τίποτε, ἀψηφᾶ τά πάντα και το μόνο ποὺ τὸν ἐνδιαφέρει είναι να γίνει εὐάρεστος στόν Θεό. Ο καλός ἀγωνιστής όλες τις χαρές καί τίς δόξες τοῦ κόσμου τίς θεωρεῖ σάν σκουπίδια μπροστά στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Καί ὅσο ὁ ἀγωνιστής προχωρεῖ στήν ἀρετή, τόσο ταπεινώνεται καὶ ἀποδίδει τή δόξα στόν Θεό, ὁ ὁποῖος τόν βοηθάει καί εἶναι ὁ αἴτιος τῆς νίκης του.

Τήν ὥρα ποὺ μᾶς κυκλώνουν οἱ πειρασμοί, ἄς παρακαλοῦμε τόν Θεό λέγοντας: «Σύ, Κύριε, ὑπάρχεις ὁ μόνος δυνατός, καί ὁ ἀγώνας μας εἶναι πρῶτα δικός Σου ἀγώνας. Στά χέρια Σου παραδινόμαστε. Πολέμησε και νίκησε μαζί μας». Ἔτσι δοκιμάζονται οἱ καλοί ἀγωνιστές, όπως δοκιμάζεται το χρυσάφι στή φωτιά πού καθαρίζεται ἀπό τά ἄχρηστα στοιχεῖα καί βγαίνει ἁγνό καί καθαρό. Χωρίς τή φωτιά δέν τό ἀναγνωρίζεις, γιατί εἶναι ἀνακατωμένο μέ ἄλλες ἄχρηστες οὐσίες. Χωρίς πειρασμούς ὁ χριστιανός δέν ἔχει καθαρισθεῖ ἀπό τόν ρύπο τῆς ψυχῆς του, πού δέν τόν ἀφήνει να πλησιάσει τόν Θεό.

Οἱ ψεύτικοι χριστιανοί λυγίζουν εὔκολα ὅταν βρεθοῦν στό καμίνι τῶν πειρασμῶν καί ἀπομακρύνονται ἔτσι ἀπό τόν Θεό. Καί λυγίζουν γιατί ἄνοιξαν τήν πόρτα τῆς ψυχῆς τους στον διάβολο, μέ τήν ἀμέλεια ἤ μέ τήν ὑπερηφάνεια. Ἔτσι ἡ θεία χάρη φεύγει ἀπ᾿ αὐτούς καί χαίρεται ὁ σατανᾶς γιά τή νίκη του. Αὐτοί οἱ ψυχροί χριστιανοί εἶναι νόθοι καί χάνουν τίς πνευματικές τους δυνάμεις μέχρι σημείου πού νά αἰσθάνονται ἄδειο τόν ἑαυτό τους. Πέφτουν, γιατί θεωροῦν τήν πτώση γλυκειά καί δέν καταβάλλουν καμμιά προσπάθεια νά ὑπομείνουν τίς δυσκολίες τοῦ ἀγώνα.

Αὐτοί πού ψυχικά είναι ράθυμοι δέν φοβοῦνται μόνο τούς ἰσχυρούς πειρασμούς, ἀλλά τρέμουν καί ταράζονται ἀκόμη καί ἀπό τόν θόρυβο πού κάνει τό φύλλωμα τῶν δένδρων. Λιποψυχοῦν μέ τό παραμικρό καί δέν μποροῦν νά ὑπομείνουν λίγη πείνα ἤ μιά μικρή ἀρρώστια. Οἱ δυνατοί ἀγωνιστές νικοῦν τίς ἀπαιτήσεις τοῦ σώματος καί ἐνῶ πεινοῦν, ἐξασκοῦν τόν ἑαυτό τους στήν ἐγκράτεια καί στήν ἄσκηση.

Αὐτοί ἱκανοποιοῦνται νά βιάζουν τή φύση τους, γιατί γνωρίζουν ὅτι τό σῶμα ἀντιστρατεύεται στό πνεῦμα. Κοπιάζουν γιά τήν ἀρετή καί ὑπομένουν καρτερικά τούς πειρασμούς, γιατί γνωρίζουν ὅτι ἀπ’ αὐτούς, γίνονται τέλειοι καί εὐφραίνεται ὁ Θεός. Ὑπομένουν εὐχάριστα κόπους, πόνους καί θυσίες γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Τούς πειρασμούς καί τίς πονηρίες τοῦ διαβόλου ὑπομένουν μέ γενναιότητα καί ἀκμαῖο φρόνημα. Έτσι νικοῦν τόν σατανᾶ, προχωροῦν στήν ἀρετή καί εὐφραίνεται ὁ ἐπουράνιος Πατέρας, πού θά τούς δώσει, τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως, τό στεφάνι τῆς νίκης.

Πηγή: Ιερά Μονή Παρακλήτου