Το μήνυμα της ταφόπλακας
α. Ἄγγελος ἐκάθισεν εἰς τόν λίθον τοῦ μνήματος.
1. Το κατά Ματθαίον Ευαγέλιο, (κεφ. 28, 2-4) μας λέγει :
Μόλις οι άγιες γυναίκες πλησίασαν στον Τάφο του Κυρίου «είδαν έναν άγγελο. Κατέβηκε από τον ουρανό, κύλισε τον λίθον από την θύρα του μνημείου και κάθισε επάνω του». Κάθισε επάνω στον λίθον του μνήματος του Χριστού.
Αλήθεια, γιατί; για να ξεκουραστεί; Γιατί; Είχε τάχα κουραστεί; πως; Μήπως προσπαθώντας να αποκυλίσει τον λίθο; ή μήπως, φτερουγίζοντας να κατεβεί από τον ουρανό στην γη;
Τι αστεία ερωτήματα προκειμένου για αγγέλους!
2. Γιατί τότε κάθισε ο άγγελος στον λίθο του μνήματος; Για να ξεκουραστεί;
Όχι. Ασφαλώς όχι. Όχι για να ξεκουραστεί. Όχι για τον εαυτό του.
Γιατί τότε; για μάς!
Δεν είναι πια μια πέτρα απλή. Είναι σύμβολο της πίστης στην ανάσταση και της ανάπαυσης που μας δίνει η ανάσταση.
Ήταν μια πέτρα. Βαριά και σκληρή. Για το σώμα, βαριά και σκληρή. Για την ψυχή, κάθισμα αναπαυτικό και στρώμα μαλακό.
3. Αυτό μας λέγει η ταφόπλακα του τάφου του Χριστού. Σύμβολο, δίδαγμα χωρίς λόγια, είναι η ταφόπλακα. Σύμβολο, δίδαγμα χωρίς λόγια, και το ότι ο άγγελος κάθισε στον λίθο του μνήματος.
Ανάπαυση ο λίθος, το πιο βαρύ!
Ανάπαυση ψυχής η ταφόπλακα, το πιο καταθλιπτικό.
Αρχή νέας θεώρησης για τον θάνατο και για τον κόσμο ολόκληρο, η πλάκα του τάφου του Χριστού.
Χαρά και ειρήνη μια ταφόπλακα, που όποιος μέχρι τότε την έφερνε στον νου του, τον έπιανε ψυχοπλάκωμα. Γιατί ο τάφος εκείνος άνοιξε και πήγασε ζωή! Έγινε πηγή ζωής αιώνιας ζωής.
Καλότυχος, λοιπόν, όποιος πάει και κάθεται μαζί με τον άγγελο, κοντά στον άγγελο, δίπλα στον άγγελο, σε εκείνον τον λίθο, στον λίθο του μνήματος του Χριστού.
4. Χώρος σκυθρωπότητας θεωρείτει ο τάφος. σε όλο τον κόσμο. Χώρος πίκρας. Χώρος κατάθλιψης. Μαυρίλα ο θάνατος. Όλα γύρω του σκοτεινά. Αυτή είναι η κατάσταση δίπλα σε τάφο!
Αλλά το πρόσωπο του αγγέλου που εκάθισε στον λίθο του μνήματος του Κυρίου, δεν ήταν σκυθρωπό ήταν σαν αστραπή έλαμπε σαν αστραπή. Από χιλιάδες μέτρα μακρυά! και το ένδυμά του ήταν λευκό σαν χιόνι. και οι στρατιώτες που «πληρωμένοι» από τους Γραμματείς και Αρχιερείς των Εβραίων φρουρούσαν το μνημείο, έτρεμαν από τον φόβο τους και είχαν γίνει σαν νεκροί ( ματθ. 28, 3-4)!
Για να μας δώσει να καταλάβουμε, ότι η ανάσταση του Χριστού, είναι ζωή και δύναμη είναι χαρά και ελπίδα.
5. Μα είναι γνωστό, ότι τα σύμβολα θέλουν εξήγηση. δεν τα καταλαβαίνει δεν μπορεί να καταλάβει – ο κάθε ανυποψίαστος. και, όπως είδαμε, οι μυροφόρες γυναίκες, παρ ότι άγιες, ήταν τότε εντελώς ανυποψίαστες. Δικαιολογημένα. Γυναίκες, πλάσματα αδύνατα, ετρόμαξαν. Και όχι απλά τρόμαξαν. Τις κατάλαβε τρόμος και έκσταση. Ούτε καρδιά είχαν, ούτε μυαλό, να καταλάβουν, τι μήνυμα έδινε στον κόσμο το γεγονός, ότι στην ταφόπλακα του τάφου του Χριστού, ήταν τώρα καθισμένος ένας αστραπόμορφος άγγελος!
Σέ τέτοιες περιπτώσεις χρειάζεται κάποιος να παρέμβει, να πάρει τον λόγο, να εξηγήσει και να αναλύσει το σύμβολο! και στην περίπτωση αυτή παρεμβαίνει ο ίδιος ο άγγελος.
β. Παρεμβαίνει ο άγγελος.
1. Από την μια μεριά, οι άνδρες νυχτοφύλακες νεαροί στρατιώτες έχουν καταντήσει από το φόβο σαν νεκροί. Και από την άλλη, οι άγιες μυροφόρες αυτό το βλέπουν. και το θερμόμετρο του φόβου και τρόμου τους αναβαίνει κατακόρυφα.
Ακριβώς γι’ αυτό, παρεμβαίνει ο άγγελος και τους λέει :
– «μη φοβείσθε υμείς οίδα γαρ, ότι Ιησούν τον εσταυρωμένον ζητείτε». Δηλαδή, μη φοβάστε σεις! το ξέρω· σεις ψάχνετε να βρείτε τον εσταυρωμένο Ιησού! Κάποιοι άλλοι, οι στρατιώτες που φρουρούσαν τον τάφο, το βλέπετε, μόλις με είδαν, από τον φόβο «εσείσθησαν» και έγιναν σαν νεκροί! σεις, μη φοβείσθε· σεις να χαίρεστε πρέπει :
2. Η ανάσταση του πρέπει να μας γεμίζει χαρά και ελπίδα.
Σε ένα τροπάριο, που το ψάλουμε στις 2 Ιανουαρίου, ο Κύριος Ιησούς Χριστός λέγει στον φίλο και αγαπημένο Του,
-Ιωάννη Βαπτιστά, ο εν μήτρα γνωρίσας με, εν ποταμώ μοι διακόνησον. Εκτείνας την χείρα σου, άψαι τη παλάμη της κορυφής μου της αχράντου. και, όταν ίδης τα όρη τρέμοντα και τον Ιορδάνην επαναστρεφόμενον, συν τούτοις βόησον : ο σαρκωθείς εκ Παρθένου εις ημών σωτηρίαν, Κύριε, δόξα σοι.
Δηλαδή,
Ιωάννη Βαπτιστά, συ που με κατάλαβες τότε, που ακόμη ήσουν στην μήτρα της μάνας σου και Εγώ στην κοιλιά της δικής μου, μη μου προβάλλεις αντιρρήσεις τώρα! Κάνε εκείνο που σου λέω, άπλωσε το χέρι σου. Βάλε το επάνω στο κεφάλι μου· το ξέρω. Μόλις θα γίνει αυτό, θα αρχίσουν τα βουνά να τρέμουν και ο Ιορδάνης θα στραφεί οπίσω, βλέποντας χέρι ανθρώπου, σαν για να δώσει ευλογία, επάνω στο κεφάλι Εκείνου, που είναι η πηγή της ευλογίας και της χάρης. Αλλά, μη φοβάσαι. δεν ήλθα να καταστρέψω τον κόσμο. Ούτε να τον τιμωρήσω· να τον σώσω ήλθα. Κατανόησε το μυστήριο· και ένωσε και συ την φωνή σου με τον Ιορδάνη και με τα όρη και φώναξε : Κύριε, έγινες άνθρωπος για μας, για να μας σώσεις. Κύριε, γεννήθηκες από την Παρθένο για μας, για να μας σώσεις. Κύριε, όλα όσα έκαμες τα έκαμες για μας, για να μας σώσεις· το καταλάβαμε· το κατανοήσαμε· σε ευχαριστούμε. Δόξα σοι!…
Το τροπάριο αυτό σ εμάς λέγει :
– Έχετε πίστη και εμπιστοσύνη στον Χριστό. Είναι ο Σωτήρας μας. Ήλθε στην γη για μας· και όλα, όσα έκαμε και έπαθε, τα έκαμε και τα έπαθε για μας.
3. Τον Ιησού ζητάτε; μη φοβάστε!
Ξέρετε, τι λέει με τα λόγια αυτά στις μυροφόρες ο άγγελος;
– σας καμαρώνω! σας θαυμάζω! Όχι για την κορμοστασιά σας. Όχι για την ομορφιά σας. Όχι για την γοητεία σας· για το μυαλό σας, σας καμαρώνω. Γιατί έχετε σοφία σοφία Θεού.
Η μεγαλύτερη σοφία στον άνθρωπο είναι, να ψάχνει για τον Χριστό και να πιστεύει στην ανάσταση και στην αιώνια ζωή.
4. Ρώτησε ο άγγελος :
– Ποιον ζητάτε; τον Ιησού; «ουκ έστιν ώδε» (μαρκ. 16, 6). δεν είναι πια εδώ· δεν είναι πια στον τάφο· Αναστήθηκε. Βγήκε.
– Και που είναι τώρα ;
– Είναι εκεί. Εκεί επάνω. Ψηλά Ανήλθε· στον Ουρανό· για μας· για να μας ετοιμάσει ΤΟΠΟ· και κάθεται τώρα στα δεξιά του ΠΑΤΕΡΑ· για μας. και περιμένει· να έρθει η ώρα· και για μας· για να έλθει πάλι· να μας παραλάβει ΚΟΝΤΑ του· ΜΑΖΙ του· στην ΔΟΞΑ του· στην ΒΑΣΙΛΕΙΑ του.
Αυτός είναι ο πόθος του Κυρίου μας για μας· να μας πάρει κοντά του. για να είμασθε για πάντα κοντά του· για να έχουμε αιώνια χαρά και αιώνια ζωή. ΚΟΝΤΑ του· και ΚΟΝΤΑ στον ΑΝΑΡΧΟ ΠΑΤΕΡΑ του.
* * *
Συμπέρασμα.
Η μια επάνω στην άλλη έφθαναν οι πληγές του Φαραώ. Προσπαθούσε ο Θεός, να σπρώξει έναν άνθρωπο, που πίστευε τον εαυτό του μυαλωμένο και σοφό, σε σκέψεις σωστές σε επίγνωση αλλά κάθε φορά ο Φαραώ το έβρισκε και «λογικό» και «σωστό», να μένει στο δικό του! Γιατί, όπως το είπε και το παρατήρησε ο ίδιος ο Θεός:
«Αυτός ο άνθρωπος δεν με ντρέπεται καθόλου» (Εξοδ. 11, 3)! δεν του περνάει από τον νου, ούτε τι είμαι εγώ ούτε τι είναι αυτός!
Ετσι με εντολή του Κυρίου, ήλθε στην Αίγυπτο μια νέα παράξενη πληγή. Έγινε στη γη Αιγύπτου σκότος ψηλαφητό. Σκότος, γνόφος και θύελλα επί τρεις ημέρες. Σκοτάδι τόσο πηκτό, που επί τρεις ημέρες δεν μπόρεσε κανείς να ιδεί τον διπλανό του! και έμειναν τρεις ημέρες στα κρεβάτια τους!
Αλλά αυτό ίσχυε μόνο για τους Αιγυπτίους. Εκεί που ζούσαν οι Εβραίοι, ο λαός του Θεού, ήταν άπλετο φως. Τόσο φως, που έκαναν χωρίς καμμιά δυσκολία όλες τις δουλειές τους(Εξοδ. 10, 21-23).
Αλήθεια! τι παράδοξα τα έργα του Θεού!
Κάτι το ανάλογο συμβαίνει και με το φως της αναστάσεως. Από αυτό το φως οι νοητοί Αιγύπτιοι, εκείνοι που δεν προσδοκούν ανάσταση νεκρών, δεν έχουν ούτε αχτίδα.
Πηγή: Μητροπολίτης Νικοπόλεως Μελέτιος