Το μήνυμα του τάφου (1/2)

Τρεις γυναίκες ξεκίνησαν νύχτα. να πάνε στον τάφο του Χριστού. να αλείψουν το σώμα του. με αρώματα και μύρα. και, στην μέση του δρόμου, το θυμήθηκαν. Ότι ο τάφος ήταν κλεισμένος. Με ένα λίθο. Και διερωτήθηκαν : «τις αποκυλίσει ημίν τον λίθον από της θύρας του μνημείου ; ην γαρ μέγας σφόδρα» (μαρκ. 16, 3). και όχι μόνο! Είχε και επίσημα σφραγισθή. και μια σημαντική αστυνομική δύναμη (δέκα-έξι άνδρες!) είχε ταχθεί να τον φρουρεί νύχτα και ημέρα να μη πάνε… να κλέψουν τον πεθαμένο!…

Και λοιπόν πάνε! με οδηγό τι ; τον νου ; την λογική ;

Όχι! νους και λογική τους έλεγαν : Γυρίστε πίσω. Μάταιος ο κόπος σας. Άνδρες ρωμαλέοι δύσκολα θα τα κατάφερναν! Αδύνατες γυναίκες σεις, τι θα μπορέσετε να κάμετε; Ο λίθος δεν φεύγει από την θέση του:

– ούτε με τις καλές τους σκέψεις
– ούτε με τον πόθο τους
– ούτε με τα συναισθήματά τους
– ούτε με τα δάκρυά τους!
– Αποκεκύλισται ο λίθος.
– Φρουρά δεν υπάρχει!
– Σφραγίδα δεν έχει λόγο ύπαρξης!
– Ο τάφος είναι ανοιχτός!
– Ο τάφος είναι άδειος κενός!
– Σωματικά γίγαντας με καταπληκτική μυϊκή δύναμη και ασυνήθιστη ομορφιά.
– Πνευματικά εύστροφος με οξύνοια και επινοητικότητα.
– και ψυχικά ακατάβλητος τολμηρός θαρραλέος. σε τίποτε δεν σκόνταβε τίποτε δεν τον πτοούσε.
– Δυνατός ο Σαμψών πιο δυνατός ο Χριστός.
– Ακατάβλητος ο Σαμψών ακατάλυτος ο Χριστός.
– Κρυφή η δύναμη του Σαμψών απρόσιτη και απερινόητη του Χριστού.
– Στην Γάζα, πόλη εχθρική, μετέβη ο Σαμψών άνάμεσα σε εχθρούς του Θεού και αλλοτριωμένους, έζησε στην γη ο Χριστός.
– Να εξοντώσουν την Σαμψών σκέφτηκαν οι Γαζαίοι όμοια με τους Γαζαίους εσκέπτονταν και οι άρχοντες των Ιουδαίων. Ενόμιζαν, ότι τα δεσμά του θανάτου και του άδη ήσαν «άλυτα»! και ότι, αφού τον Ιησού τον είχαν βάλει στον τάφο, τον είχαν πια «στο χέρι» τους εκμηδενισμένο! τους ήταν – Αδύνατο να φαντασθούν, ότι ο Ιησούς ήταν πιο δυνατός από τον Σαμψών!…
– Έκλεισαν τις πύλες της Γάζας και έβαλαν σ αυτές φρουρά οι Γαζαίοι έβαλαν τον Χριστό στον τάφο και έστησαν γύρω του φρουρά οι Εβραίοι.
– Μεσάνυχτα σήκωσε την πύλη της Γάζας, την επήρε ακί την ανέβασε στην Χεβρών ο Σαμψών.
– Εμπαιγμούς πολλούς άκουσαν οι Γαζαίοι απο τον Σαμψών! Εμπαίζουν τώρα τον θάνατο και τον Άδη και τους ματαιόφρονες Ιουδαίους οι πιστεύοντες στον Χριστό.
– Σήμερον ο Άδης στένων βοά Συνέφερέ μοι, ει τον εκ Μαρίας γεννηθέντα, μη υπεδεξάμην ελθών γαρ επ εμέ το κράτος μου έλυσε πύλας χαλκάς συνέτριψε…
– Σήμερον ο Άδης στένων βοά κατελύθη μου η εξουσία εδεξάμην θνητόν, ώσπερ ένα των θανέντων τούτον δε κατέχειν όλως ουκ ισχύω!…
– Χωρίς πόρτα τώρα ο άδης! οι δέσμιοί του βγαίνουν τώρα ελεύθερα! Εγώ είχον τους νεκρούς απ αιώνος αλλ ιδού ΟΥΤΟΣ πάντας εγείρει!…
– «του θεοδέγμονος τάφου οι φύλακες, έλεγαν προς τους Ιουδαίους ω της υμών ματαιόφρονος συμβουλής! Φυλάττειν τον απερίγραπτον δοκιμάσαντες, μάτην εκοπιάσατε». Δηλαδή. βρε ταλαίπωροι Ιουδαίοι, ποίον επήγατε και εβάλατε σε τάφο ; σε ποιου τον τάφο εβάλατε φρουρά ; να – φρουρήσει τι ; Δένεται ο Θεός ; Μπαίνει σε κλουβί ο πανταχού παρών και απερίγραπτος ; Εστίψατε την φαιά σας ουσία όλοι μαζί, και βγάλατε τέτοιες αποφάσεις ; Κουκούτσι μυαλό δεν έχετε ;
«τι πάλι κρύψαι βούλεσθε, ο ου κρύπτεται» ;
–  Οι γυναίκες, φθάνοντας στον τάφο, «εύρον άγγελον επί τον λίθον καθήμενον, τω φόβω κυλισθέντα». Με άλλα λόγια : «Κύριε, εσφραγισμένου του τάφου υπό των παρανόμων, προήλθες εκ του μνήματος, καθώς ετέχθης εκ της Θεοτόκου». «Κύριε, ώσπερ εξήλθες εσφραγισμένου του τάφου, ούτως εισήλθες, και των θυρών κεκλεισμένων, προς τους μαθητάς σου».«ουκ έγνωσαν, πως εσαρκώθης, οι ασώματοί σου άγγελοι ουκ ήσθοντο, πότε ανέστης, οι φυλάσσοντές σε στρατιώται».
– Δοξάζουμε τον Θεό, τον Πατέρα του Κυρίου μας και Πατέρα μας. Αυτός, από την πολλή αγάπη του, δεν μας άφησε στην σαπίλα της αμαρτίας. μας αναγέννησε. μας έκαμε καινούργιους. μας ανακαίνισε. και σε φρόνημα. και σε μυαλά. και, σε ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ. δεν είμαστε πια «μαγαρισμέ­νοι». – Έχουμε επάνω μας : το νερό του βαπτίσματος και την σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος, το άγιο Μύρο. δεν είμαστε πια εχθροί του Θεού. Είμαστε παιδιά του.
– Τώρα δεν πρέπει να λησμονούμε ποτέ, ότι έχομε την επαγγελία του «εις ελπίδα ζώσαν» ότι έχομε μία υπόσχεση όχι κούφια, όχι υποκειμενική αλλά μια υπόσχεση, που μας δίνει ΕΛΠΙΔΑ ΖΩΣΑΝ. Ελπίδα ζωντανή. Ελπίδα πραγματική.
«δια της αναστάσεως του Ιησού Χριστού». Εγγύηση είναι η ανάσταση του Χριστού. Αυτή μας δίνει ελπίδα, ότι θα αποκτήσωμε μία κληρονομία «άφθαρτον και αμίαντον και αμάραντον». Οτι δηλαδή θα έλθει μία ημέρα, που εμείς, φτωχά ανθρωπάκια   της ζωής, φύλλα που πέφτομε και σαπίζομε, και καταντάμε «σκωλήκων βρώμα και δυσωδία», όντα χωρίς καμμιά αξία, θα αναστηθούμε, και για να αποκτήσωμε μία κληρονομία «άφθαρτη και αμίαντη και αμάραντη».
– Ξέρουν, ότι ο Σταυρός είναι το σύμβολο της βασιλείας του Χριστού το σημείο του Υιού του Ανθρώπου το ιερότερο σύμβολο της πίστης μας.
– Ξέρουν, ότι δια του Σταυρού ήλθε η χαρά και η ζωή στον κόσμο.
– και δεν προχωρεί κανείς.
– τι γίνεται με εμάς ;
– τι γίνεται με την ανάσταση ;
– τι θα γίνει με μας ;
– για να δείξει σε μας, ότι η πίστη στην ανάσταση του Χριστού είναι ανάπαυση.
– για να μας ειπεί : Είσαι κουρασμένος ψυχικά ;
– Θέλεις να ξεκουραστείς ; Έλα και κάθισε και συ επάνω στην ταφόπλακα του τάφου του Χριστού. Και θα ξεκουραστείς!
– Ο Χριστός είναι ο σωτήρας μας.
– Ο Χριστός σταυρώθηκε για μας.
– Ο Χριστός πέθανε για μας.
– Ο Χριστός κατέβη στον Άδη για μας.
– Ο Χριστός αναστήθηκε για μας.
– Για να μη πεθάνουμε.
– Για να μη μείνουμε στον τάφο.
– Για να μη βασιλεύσει επάνω μας ο θάνατος και ο Άδης.
– Για να μη βασιλεύσει επάνω μας και μέσα μας η αμαρτία.
– Για να μη μείνει μέσα μας το κακό αθάνατο.
– Για να μη αποθάνωμε με τις αμαρτίες μας.
– Για να ελευθερωθούμε από την αμαρτία.
– Για να ζήσουμε αιώνια ζωή.
– Σκοτάδι για τους Αιγυπτίους – φως για τον λαό του Θεού.
– Σκοτάδι για εκείνους που ζουν μακριά από τον Θεό -φως για εκείνους που ζουν κοντά του.
– Φωτίζει εκείνους, που πιστεύουν και προσδοκάνε ανάσταση νεκρών και ζωή του μέλλοντος αιώνος.
– Φωτίζει την ζωή, την ψυχή, τα έργα, το παρόν, το παρελθόν, το μέλλον, τις σκέψεις μας, τον ψυχικό μας κόσμο, τον διπλανό μας, τον μακρινό μας, το σύμπαν!

Ποιος θα μπορούσε να τις βοηθήσει μαύρα μεσάνυκτα, στην ερημιά; Η απάντηση τους ερχόταν αυτόματα : Κανείς! Αχτίδα συμπαράστασης δεν φαινόταν καμμία!

3. Και έτσι αρχίζει η κατάθλιψη. ο λίθος, από ταφόπλακα στον τάφο του Χριστού, γίνεται ταφόπλακα επάνω στην καρδιά τους!

Απελπισία! Από παντού! και όμως πάνε! Συνεχίζουν να περιπατούν!

Άλλος στην θέση τους θα έλεγε :

– και λοιπόν ; τι πια και αν τον αλείψωμε με μύρα ; τι θα γίνει ; Νεκρός είναι! και νεκρός θα μείνει! και νεκρός σημαίνει : Μηδέν. Τίποτε.

Αλλά οι μυροφόρες, δεν έκαναν πίσω.

Μέσα τους κυριαρχούσε -το συναίσθημα ; Όχι μόνο! και το καθήκον. και το καθήκον, και μάλιστα το θρησκευτικό, προέχει. Είναι επάνω από όλα. Έπρεπε να πάνε! και Επήγαιναν. Χωρίς να κάνουν πίσω! Contraomnemrationem. Αντίθετα σε κάθε λογική. και όλο και προχωρούν! και όλο και πλησιάζουν!

Καί όταν πλησίασαν αρκετά, παρ όλο που ήταν νύχτα, «θεωρούσιν» τεντώνουν τα μάτια τους ερευνητικά και βλέπουν, ότι ο τάφος είναι κενός. Και λοιπόν;

– Λοιπόν! σε τέτοιες περιπτώσεις, και καθόλου μυαλό να μην έχει ο άνθρωπος, ακόμη και αν δεν διανοείται καθόλου, καταλαβαίνει!

Τί καταλαβαίνει; Καταλαβαίνει, ότι κάτι γίνεται!

τί όμως είναι αυτό το «κάτι» ;

τι άραγε να έγινε ;

τι μπορεί να έγινε ;

Πηγή: Μη­τρο­πο­λί­της Νι­κο­πό­λε­ως Μελέτιος