Το μήνυμα του κενού τάφου
α. η δύναμη της ανάστασης
1. Τι φοβερό που είναι, να κολλάει κανείς σε ορισμένες ιδέες και απόψεις! να κολλάει και να μη εννοεί με κανένα τρόπο να ξεκολλήσει! Να πεισμώνει στην γνώμη του και να μη θέλει, ούτε να δει, ούτε να ακούσει, ούτε και να σκεφτεί πια κάτι το αντίθετο!
Έτσι είχαν πεισμώσει και οι Εβραίοι. Είχαν φανταστεί ότι τον είχαν νικήσει. τον Χριστό! πως όχι ; Αφού τον είχαν σταυρώσει. Αφού τον είχαν θανατώσει. Αφού τον είχαν θάψει. τι μεγαλύτερη νίκη εναντίον του να είχαν κάμει;
Αλλά είχαν κάμει λάθος.
2. Ας δούμε, τι λένε μερικά τροπάρια αναστάσιμα.
«Κρύπτειν την ανάστασιν του σταυρωθέντος βουλόμενοι, μάτην εκοπιάσατε». Δύο χιλιάδες χρόνια το μαρτυρούν. Γύρω στα δύο δισεκατομμύρια (2. 000. 000. 000) είναι οι χριστιανοί σήμερα στον κόσμο. και οι Εβραίοι, πόσοι είσθε ; Μία σταγόνα! δεν σας προβληματίζει η μαρτυρία της ιστορίας, που είναι τόσο αυθεντική ;
Τόσα έγιναν. Τόσα ακούσατε. Τόσα είδατε. Μυαλό δεν βάζετε ; Ολα τα ψάχνετε, εκτός από την αλήθεια ; και η αλήθεια είναι : τον Χριστό, δεν τον ανέστησε κάποιος «άλλος»! Αναστήθηκε μόνος του. Αυτεξουσίως. και αυτό μας λέγει : ο Χριστός, και νεκρός στον τάφο, ήταν και ζωντανός και ζωή και ζωοποιός. «Εγενόμην νεκρός και ιδού ζων ειμι εις τους αιώνας των αιώνων» (Αποκ. 1, 18). Αλλά να, η τραγωδία της πλάνης των Εβραίων συνεχίζεται.
Δεν χρειάσθηκε να τον σπρώξει ο άγγελος με τα μπράτσα του! Μόνος του κύλισε! Είδε τον άγγελο και τρόμαξε.
Ναι, ο άψυχος λίθος, είδε τον άγγελο και τρόμαξε. Έμψυχοι και λογικοί, εμείς, ακούμε για τον Σταυρό και την Ανάσταση του Κυρίου των αγγέλων, χωρίς να τρομάζουμε, χωρίς να σαλευόμαστε, χωρίς να συγκινούμεθα ; δεν μας συνταράσσει η σκέψη, ότι καταντάμε έτσι πιο άψυχοι από την πέτρα ;
Δηλαδή. Κύριε, συ δεν είχες ανάγκη, πρώτα να κατέβει ο άγγελος και να αποκυλίσει τον λίθο, για να μπορέσεις να βγεις! Βγήκες από τον τάφο, ενώ ακόμη, τον σκέπαζε η ταφόπλακα ενώ οι σφραγίδες ήσαν ακόμη άθικτες. Βγήκες και από τον τάφο, ενώ ακόμη ήταν κλειστός και σφραγισμένος ακριβώς όπως βγήκες και από την κοιλιά της Παναγίας Μητέρας σου, χωρίς να πάψει να είναι και ανατομικά παρθένος!
Δεν χρειάστηκε να ανοίξει ο τάφος, για να βγει από μέσα ο Σωτήρας μας. Ο Θεός της Δόξης δεν περιορίζεται από τίποτε.
Δηλαδή : Κύριε, όπως από τον τάφο βγήκες, ενώ ήταν ακόμη σφραγισμένος, χωρίς να χρειαστεί να τον ανοίξουμε, με τον ίδιο τρόπο μπήκες στο χώρο που ήταν οι μαθητές σου, χωρίς να χρειαστεί να ανοίξει η πόρτα του, που ήταν κλειστή καί κλειδωμένη!
Ούτε οι ασώματοί σου άγγελοι κατάλαβαν, πως έγινες άνθρωπος, πως πήρες σάρκα, ούτε οι στρατιώτες που σε φρουρούσαν στον τάφο, κατάλαβαν, πως και πότε αναστήθηκες!
Αλλά, ας αφήσουμε τώρα τους Εβραίους. Όπως είδαμε, αρνήθηκαν την ανάσταση ετσιθελικά χωρίς ποτέ να θελήσουν να γευθούν την εμπειρία της χωρίς να έλθουν σε ζωντανή σχέση με τον Αναστάντα, αδιαφορώντας για την αλήθεια.
β. Ακρογωνιαίος λίθος της πίστεως
1. Ας ξαναγυρίσουμε στις Άγιες γυναίκες. Είναι αλήθεια. Βαδίζουν μέσα στο σκοτάδι. Αλλά να, φθάνουν στον τάφο. Και εκεί, «θεωρούσιν, ότι αποκεκύλισται ο λίθος». Είδαν τον λίθο αποκυλισμένο και γούρλωσαν τα μάτια τους. Γιατί ήταν τεράστιος! Μέγας σφόδρα!
Έχει πολύ μεγάλη σημασία, ότι αυτός ο λίθος είχε φύγει από τον κενό τάφο! Μη σας φαίνεται λεπτομέρεια. Ο λίθος αυτός, είναι για την πίστη λίθος θεμέλιος ακρογωνιαίος. Επάνω σ’ αυτόν στηρίζεται η πίστη μας. Γιατί «λίθος θεμέλιος» στην πίστη μας είναι η πίστη στην ανάσταση του Χριστού και η ελπίδα για την δική μας ανάσταση. Αυτά είναι τα πιο ουσιαστικά σημεία της πίστης μας. Η πίστη στην ανάσταση του Χριστού και η ελπίδα της δικής μας ανάστασης.
2. Μας λέγει με έμφαση ο απόστολος Παύλος:
Όλα τα δόγματα της πίστης μας είναι μεγάλα και άγια. Αλλά έτσι και περιοριστεί εντελώς η πίστη στην ανάσταση, έτσι και υποβαθμιστεί, έτσι και γίνει υποτονική, όλα τα άλλα δόγματα καταντούν κενά. Και τότε, για την ζωή μας μένει κυρίαρχο ένα «δόγμα» ένα σύνθημα : το «φάγωμεν πίωμεν αύριον γαρ αποθνήσκομεν»! «ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις κενόν δε και το κήρυγμα ημών». Αν ο Χριστός δεν αναστήθηκε, τότε είναι αμφίβολο, αν και εμείς θα αναστηθούμε! και τότε, πίστη και κηρύγματα, καταντούν όλα κούφια λόγια!… Χωρίς την ανάσταση ΜΑΤΑΙΗ η πίστη, ΚΕΝΟ το κήρυγμα. ΜΗΔΕΝ. ΛΑΘΟΣ. Τα πάντα ΛΑΘΟΣ.
3. Θεμέλιο της πίστης μας είναι η ανάσταση του Χριστού. Εγγύηση για την δική μας ανάσταση είναι η ανάσταση του Χριστού. Γι’ αυτό και εμείς, αυτήν την πίστη εκφράζοντας, ψάλλουμε «την κοινήν ανάστασιν προ του σου Πάθους πιστούμενος εκ νεκρών ήγειρας τον Λάζαρον, Χριστέ ο Θεός». Δηλαδή ο Χριστός, με την δική του ανάσταση και με την ανάσταση του Λαζάρου, μας έδωσε πιστοποίηση, ότι θα επακολουθήσει και η δική μας ανάσταση, η κοινή ανάσταση, η ανάσταση όλων μας.
Αν όχι, τότε μάταιη η πίστη μας και εμείς, «ως άθεοι εν τω κόσμω» (εφ. 2, 12).
γ. Ελπίδα ζώσα
1. Αλλά όχι, δεν είναι μάταιη η πίστη μας. ο κορυφαίος Πέτρος βοά και κράζει:
Αν σκέπτεσθε έτσι, λάθος κάνετε.
«Ευλογητός ο Θεός, ο Πατήρ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο κατά το πολύ έλεος Αυτού αναγεννήσας ημάς εις ελπίδα ζώσαν δια της αναστάσεως του Χριστού εις κληρονομίαν άφθαρτον και αμίαντον κσι αμάραντον» (α’ Πέτρου 1, 3-4).
δ. Χριστός ανέστη. Αληθώς ανέστη!
1. Δεν θα προσπαθήσουμε να εξάρουμε την σημασία της πίστης στην ανάσταση με ωραία λόγια. Τα λόγια είναι λόγια. Τα λόγια είναι φτώχεια! Και λένε πολύ λίγα πράγματα.
Θα ανατρέξουμε στην ζωή. Οπως την βλέπουμε όχι στο πρόσωπο κάποιου αγίου, αλλά στα βιώματα του λαού μας.
Το 1821 το Γένος μας ξεσηκώθηκε κατά των Τούρκων. για του Χριστού την πίστη την αγία. Καυχόμαστε για την τότε αυτοθυσία των πατέρων μας. τα στόματά μας διαλαλούν τα κατορθώματά τους γιατί ελάχιστοι και άοπλοι, σύντριψαν στρατιές! Όμως δεν είχαν παντού και πάντοτε επιτυχίες. Νικούσαν και οι Τούρκοι. Γι’ αυτό τότε δεν απελευθερώθηκε το Γένος μας στο σύνολό του. Μερικές φορές οι νίκες τους ήταν μεγάλες. Και η μανία τους εναντίον των επαναστατημένων εξοντωτική. Αυτό έπαθε και το ωραιο νησί, η Χίος μας.
2. Είχε και η Χίος επαναστατήσει. Αλλά οι Χιώτες νικήθηκαν. οι Τούρκοι μπήκαν στην Χίο. με εκδικητική μανία. Και ζήτησαν να εφαρμόσουν το Ισλαμικό δίκαιο. που λέγει: Εκείνοι που αντιτάσσονται στην εξουσία του Σουλτάνου, – ή γίνονται μουσουλμάνοι «τούρκοι», ή σφάζονται. Και για απλοποίηση της διαδικασίας, για να μη ρωτάνε τους Χιώτες έναν-έναν, και χάνουν έτσι τον καιρό τους, βάζουν κάτω τον μεγάλο Σταυρό που τοποθετείται πίσω από την αγία Τράπεζα, και διατάζουν:
– Αν θέλετε να ζήσετε, έρχεστε ένας-ένας. Πατάτε τον Σταυρό. Δείχνετε έτσι, ότι αρνείσθε τον Χριστό. Κάνετε σουνέτι. Και γίνεσθε μουσουλμάνοι. Οποιος δεν πατήσει τον Σταυρό, θα σφαγιαστεί.
Και οι χριστιανοί Χιώτες; τι κάνουν;
Οι Τούρκοι εξοργίζονται. Και διατάζουν.
– Εμπρός! Προχωρείτε!
Σαν απάντηση, ακούσθηκε ένα «Χριστός ανέστη»! Στην αρχή βγήκε από ένα στόμα. μα το επανάλαβαν χιλιάδες. Και μετά άρχισαν όλοι μαζί να το ψάλλουν με ενθουσιασμό.
Χριστός ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας, και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος.
Ορμούν οι Τούρκοι και αρχίζουν να σφάζουν.
Και οι Ρωμιοί. Ψάλλουν. το «Χριστός ανέστη». Και πεθαίνουν με το «Χριστός ανέστη». Ώρες ολόκληρες εκείνοι έψαλλαν, και ώρες ολόκληρες οι Τούρκοι έσφαζαν!
Αυτήν ήταν η σφαγή της Χίου. Ηταν η μεγαλύτερη δόξα του Χριστού. Η πιο δυναμική ομολογία της πίστης στον Χριστό και στην ανάστασή του.
Η πίστη στην ανάσταση ήταν γι’ αυτούς ελπίδα ζώσα. Και ελπίδα ζώσα σημαίνει: την είχαν βάλει βαθειά μέσα τους. Η πίστη στην ανάσταση δεν ήταν γι αυτούς μία εντύπωση. Ήταν μία «ζωή» χίλιες φορές προτιμότερη από οποιαδήποτε ζωή.
Δέχθηκαν να πεθάνουν, «ίνα κρείττονος αναστάσεως τύχωσι» (εβρ. 11, 35). Επειδή ήθελαν, όταν θα γίνει η κοινή ανάσταση, να αναστηθούν σε μια ζωή καλύτερη χωρίς θάνατο χωρίς λύπη χωρίς πόνο χωρίς στεναγμό γεμάτη χαρά και ειρήνη κοντά στον Χριστό.
* * *
Και τώρα ένα «βάρβαρο» ερώτημα:
– Αν ήμαστε εμείς στην θέση τους, τι θα κάναμε ;
– Μήπως θα πατούσαμε τον Σταυρό και θα κάναμε σουνέτι ; Ίσως; Πιθανώς; ή μήπως….
– Έχεις το θάρρος να πεις, ότι θα περιφρονούσες και συ την ζωή, και θα πέθαινες για τον Χριστό και για την ανάστασή του;
– Όχι;
Υπάρχει μεγαλύτερη αθλιότητα, από το να μην έχει καταλάβει ένας άνθρωπος τίποτε από την ουσία της πίστης μας;
Αλήθεια. Υπάρχει χειρότερη αθλιότητα;
Ασχολούμεαστε με όλα. Με όλες τις ανόητες λεπτομέρειες για ιδέες και γεγονότα και ξεχνάμε την ουσία.
Πηγή: Μητροπολίτης Νικοπόλεως Μελέτιος