Το μήνυμα του τάφου (2/2)
α. Τα κλειδιά του θανάτου καί του Άδη.
1. Ας μεταφερθύμε γύρω στις τρεις χιλιάδες χρόνια πίσω. και βάλε. Τότε στο Ισραήλ ζούσε ένας ήρωας. ο Σαμψών. Ο Σαμψών ήταν ένας σπάνιος άνδρας. Μια ημέρα κατέβηκε στην Γάζα. για προσωπικές του υποθέσεις. οι Γαζαίοι, παλαιστίνιοι ειδωλολάτρες, τον εύρισκαν συνεχώς μπροστά τους τον είχαν αντίπαλο και τον μισούσαν. Και σκέφθηκαν να τον εξοντώσουν. Αφού τον είχαν στο χέρι! και για να μη τους ξεφύγει, έκλεισαν και εκλείδωσαν τις πύλες της πόλης τους. και τις φρουρούσαν. Και περίμεναν να ξημερώσει, για να τον πιάσουν και να τον σκοτώσουν.
Μα ο Σαμψών το κατάλαβε!… και δεν στάθηκε με τα χέρια σταυρωμένα. Σηκώθηκε και πήγε τα μεσάνυχτα κρυφά στην μεγάλη και επίσημη πύλη της Γάζας. και, ενώ οι φρουροί της είχαν βυθισθή σε ύπνο, βάζοντας την δύναμη του, έπιασε την πύλη, την σήκωσε ολόκληρη, την έβγαλε από την ρίζες της, την «έκοψε» στον ώμο του, και δρόμο!… και κουβαλώντας την (ο Θεός ξέρει, πόσο ζύγιζε!), ανέβηκε στην κορυφή του βουνού απέναντι από την Χεβρών. Και από εκεί, απλώνοντας την φωνάρα του σαν μεγάφωνο, κορόιδευε τους Γαζαίους! Τους έβριζε! Τους ειρωνευόταν! Τους έλεγε:
-Ώστε έτσι, «φίλοι» Γαζαίοι! Φαντασθήκατε ότι με κλείσατε μέσα! Ότι με εδέσατε! Ότι με εφυλακίσατε! Αφού εκλείσατε καλά «πύλας χαλκάς»! να τώρα τα χάλια σας! δεν ψάχνετε τώρα μόνο για μένα! Τώρα ψάχνετε και για την πύλη σας! Ταλαίπωροι! που εφαντασθήκατε, ότι κάτι κάματε!…
2. Προτύπωση του Χριστού ήταν ο Σαμψών. Και με την έναρξη της μιας Σαββάτων, τότε που είχε πια τελειώσει το όριο της αργίας της εβδόμης ημέρας, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, «εδούλεψε» ο Ιησούς και «πύλας χαλκάς», του θανάτου και του Άδη «συνέθλασε». και βγήκε από τον τάφο.
– που σου, θάνατε, το κέντρον ; που σου, άδη, το νίκος ; ΑνέστηΧριστός και συ καταπέπτωκας!…
και μη έχοντας τίποτε να ειπεί και τι ποτε να κάμει, ο άδης στενάζει και να κλαίει
3. Μεγάλος ήταν ο Σαμψών. Πολύ μεγάλος! Επήρε μια τεράστια πύλη μοναχός του!
Απέραντα πιο μεγάλος είναι ο Ιησούς Χριστός. Άνοιξε και κατάργησε την πύλη του άδη. Ανώτερος και μεγαλύτερος από τον Σαμψών. Πόσο ; Τόσο, όσο μεγαλύτερος και φοβερώτερος είναι ο άδης από την Γάζα! και πολύ σωστά. Αφού είναι ο Θεός του Σαμψών ο Θεός των Πατέρων Εκείνος, που μίλησε στον Αβραάμ και στον Μωϋσή ο ων ο μόνος αληθινός Θεός!
Αυτός, ο ων, ήλθε στη γη για μασ. και εσταυρώθη για μασ. «Παρεδόθη δια τα παραπτώματα ημών και ηγέρθη δια την δικαίωσιν ημών» (ρωμ. 4, 25).
Πως να μη θρηνεί ο άδης ; πως να μη λέει «Εδεξάμην θνητόν ΩΣΠΕΡ ένα των θανόντων» αλλά δεν ήταν ένας ένας κάποιος! Ήταν ο ένας! και να το αποτέλεσμα : Τούτον κατέχειν ΟΛΩΣ ουκ ΙΣΧΥΩ!
Άνοιξε ο τάφος!
Ανοιχτός ο τάφος!
Αποκεκύλισται ο λίθος! παρ ότι μέγας σφόδρα.
Γιατί άνοιξε ο τάφος ; Γιατί έμεινε κενός ;
Για να δώσει μαρτυρία. Ότι Εκείνος, που «κατετέθη» στον τάφο εκείνο, δεν ήταν «νεκρός» δεν ήταν «πεθαμένος». Ήταν η Ζωή. ναι, Ζωή. και πηγή Ζωής. και ζων. και ζωοδότης. και ζωοποιός. και ο τάφος του δεν ήταν «τάφος» χώρος φθοράς και εκμηδένισης αλλά μήτρα ΖΩΗΣ τάφος Ζωοδόχος.
β. Θραύονται τα κλειδιά του Άδη;
Γίνεται ανάσταση; Για την ανθρώπινη λογική, που λειτουργεί με βάση μόνο τις εμπειρίες μας από τον κόσμο αυτό, κάτι τέτοιο φαίνεται αστείο!
Γι αυτό και, όταν ο άγιος και πανεύφημος απόστολος Παύλος μιλώντας στην Αθήνα στον Άρειο Πάγο έκαμε λόγο για ανάσταση, οι σοφοί Αθηναίοι έβγαλαν το συμπέρασμα, ότι δεν έστεκε καλά στα μυαλά του τον εχλεύασαν γέλασαν εις βάρος του και τον διέκοψαν με την αγενή δικαιολογία : «Ακουσόμεθά σου και πάλιν» δηλ. θα τα ξαναειπούμε… (πραξ. 17, 32)!
Είναι φανερό, ότι η όποια σκέψη για ανάσταση, τους φαινόταν παραλογισμός και βλακεία! Αλήθεια, είναι ποτέ δυνατό να ξαναγίνει άνθρωπος, εκείνο που έπαυσε πια να υπάρχει, αφού και τα κόκκαλα του διαλύθηκαν ;
2. Στο ερώτημα αυτό μας δίνει απάντηση ο Θεός. μας δίνει μια απάντηση εντελώς δική του θεϊκή.
Μόλις γυρίζομε από την λιτανεία του αγίου Επιταφίου στην Εκκλησία, την Μεγάλη Παρασκευή, διαβάζομε μία περικοπή από τον προφήτη Ιεζεκιήλ (Ιεζεκιήλ κεφ. 37, 1-14).
Λέγει ο προφήτης :
Ευρέθηκα σε μια απέραντη πεδιάδα γεμάτη κόκκαλα κόκκαλα ανθρώπινα πολλά σφόδρα και ξηρά σφόδρα που ανήκαν σε ανθρώπους, πεθαμένους «από αμνημονεύτων χρόνων» που είχαν τόσο φθαρή, ώστε δεν είχε μείνει τίποτε σωστό σ αυτά.
Εστάθηκα και τα κύτταζα με απορία και θλίψη (λέγει ο προφήτης). και να, ξαφνικά ακούω την φωνή του Παντοκράτορος Θεού, να με ερωτάει :
-Υιέ ανθρώπου, ει ζήσεται τα οστά ταύτα ; τι λες ; τι γνώμη έχεις ; Μπορεί ποτέ, να ξαναπάρουν τα οστά αυτά ζωή;
Με την δική μας απλή λογική, η απάντηση είναι :
– Όχι. Ποτέ! Ποτέ! Ποτέ!
– Ώστε, νομίζεις, ποτέ ;
– Πόσες φορές να το επαναλάβω το «ποτέ» ; Ποτέ, σημαίνει ποτέ!
Αυτό θα ελέγαμε εμείς. αλλ ο προφήτης Ιεζεκιήλ δεν ακολουθούσε την ανθρώπινη λογική. Γιατί ήξερε, τι σημαίνει «Θεός» και τι «δύναμη Θεού».
Και γι αυτό έδωκε «άλλη» απάντηση. Είπε :
– Κύριε, συ οίδας! Δηλαδή συ ξέρεις. Αμα συ θέλεις, άμα συ το ειπείς, άμα συ το ορίσεις, -γίνεται!
Καί ακούστηκε η φοβερή φωνή του Κυρίου Σαβαώθ, που έλεγε :
– Υιέ ανθρώπου, προφήτευσε. Δώσε, στο Ονομά μου, εντολή. σε ποιον ; Σ αυτά τα γυμνά οστά. Ειπέ τους :
– Ε, σεις κόκκαλα ξερά! Ακούστε την εντολή του Κυρίου. ο Κύριος σας λέγει : Εγώ θα σας δώσω ζωή. Εγώ θα σας φτιάξω νεύρα. Εγώ θα σας τυλίξω με σάρκα. Εγώ θα σας σκεπάσω με δέρμα. Εγώ θα σας δώσω ζωή. ναι. θα αποκτήσετε ζωή. και τότε, θα το καταλάβετε, ότι εγώ είμαι η Ζωή.
Και συνεχίζει ο προφήτης :
Και εγώ υπάκουσα. Εκαμα αυτό που μου είπε. Στράφηκα στα ξερά κόκκαλα και τους μετέφερα την εντολή του Θεού.
Και υπακούοντας στο παντοδύναμο θέλημα του Κυρίου, όλα εκείνα τα οστά αναταράχθηκαν. και ευρήκαν την συναρμογή τους. και έγιναν ενιαίοι σκελετοί. και επάνω τους φάνηκαν νεύρα και σάρκες και δέρμα. και τα κόκκαλα έγιναν άνθρωποι νεκροί.
Και μου είπε πάλι ο Θεός :
– Υιέ ανθρώπου, προφήτευσε. Δώσε εντολή στις ψυχές τώρα. να έλθουν από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντος από όπου και αν ευρίσκωνται. και να μπουν στα νεκρά σώματά τους. να ξαναπάρουν ζωή.
και ο υιος ανθρώπου πειθαρχεί. και μας λέγει :
-και εγώ υπάκουσα. το είπα. και ήλθαν οι ψυχές αμέσως. και οι άνθρωποι εκείνοι «έζησαν» επήραν ζωή ξαναπήραν ζωή και σηκώθηκαν όρθιοι και «έστησαν επί πόδας αυτών» πλήθος αναρίθμητο! και άρχισε, όλη εκείνη η λαοθάλασσα, να κινείται!…
3. με τον ίδιο τρόπο θα αναστήσει ο Θεός και όλους τους απ αιώνος κεκοιμημένους. με τον ίδιο τρόπο! Δηλαδή ; πως ;
ο Θεός Πατέρας στην Παλαιά Διαθήκη έδωκε εντολή :
– Υιέ ανθρώπου, προφήτευσον…
και ο Υιός του Ανθρώπου, ο Ιησούς Χριστός, στο Ευαγγέλιό του, λέγει :
«μη θαυμάζετε τούτο ότι έρχεται ώρα, εν η πάντες οι εν τοις μνημείοις ακούσονται της φωνής του Υιού του Θεού. και εκπορεύσονται οι τα αγαθά ποιήσαντες εις ανάστασιν ζωής οι δε τα φαύλα πράξαντες εις ανάστασιν κρίσεως» (ιω. ε, 28-29). Δηλαδή. μην εκπλήττεσθε γι αυτά που ακούτε. μη σας περνάει λογισμός ότι είναι πράγματα υπερβολικά μη πραγματοποιήσιμα! θα έλθει ώρα, κατά την οποία όλοι οι άνθρωποι, που πεθαμένοι θα βρίσκωνται στα μνήματα, θα ακούσουν την φωνή του Υιού του Θεού. και θα βγουν. Όλοι. Εκείνοι που έκαναν καλά έργα, θα αναστηθούν για αιώνια ζωή. Αντίθετα, εκείνοι που έκαναν φαύλες πράξεις, θα αναστηθούν για να κριθούν.
Θα αναστηθούν ΟΛΟΙ. Ανεξαιρέτως ΟΛΟΙ. και τα «πρόβατα». και τα «ερίφια». και, χωρίς να το καταλάβουν πως, θα πάνε και θα σταθούν στα δεξιά και στα αριστερά. Γύρω από τον θρόνο του Κυρίου της Δόξης.
Όχι αυτοδικαίως. Όχι αυτεξουσίως. Όχι σύμφωνα με κάποιο φυσικό νόμο. Αλλά, επειδή έτσι θα ορίσει και διατάξει με τον λόγο του «ο και νεκρών και ζώντων την εξουσίαν έχων», ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός.
Ναι, λέγει ο προφήτης Ησαίας :
-«Αναστήσονται οι νεκροί και εγερθήσονται οι εν τοις μνημείοις και ευφρανθήσονται οι εν τη γη» (ησ. 26, 19). Δηλαδή. την ημέρα εκείνη, την ημέρα της Αναστάσεως, θα γίνει χαρά μεγάλη.
Αν η ζωή είναι χαρά, ας προσπαθήσωμε να φαντασθούμε, τι απέραντα πιο μεγάλη χαρά, θα είναι η ανάσταση τότε που οι πεθαμένοι θα αποκτήσουν πάλι ζωή! η ημέρα εκείνη της Κοινής Ανάστασης θα είναι η πιο μεγάλη χαρά στον κόσμο. Γιατί «Χριστός, εγερθείς εκ νεκρών απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο» (α΄ κορ. 15, 20). ο Χριστός αναστήθηκε εκ νεκρών. με την ανάσταση του έκαμε την καλή αρχή. θα ‘ρθει και η σειρά μας.
γ. Αποκεκύλισται ο λίθος. ο τάφος είναι κενός!
1. Να, λοιπόν. οι άγιες μυροφόρες πλησιάζουν στον τάφο. «και θεωρούσιν, ότι αποκεκύλισται ο λίθος». Βλέπουν, ότι ο λίθος δεν ήταν πια επάνω στον τάφο. Τώρα ήταν στημένος κάπου εκεί δίπλα. για να μαρτυρεί, ότι οι Εβραίοι είχαν κάμει λάθος στην εκτίμησή τους. και στεκόταν εκεί. σαν τρόπαιο. σαν τρόπαιο νίκης. Κατά του θανάτου.
Τι είναι το τρόπαιο ;
Οι αρχαίοι πρόγονοι μας, όταν σε μία μάχη νικούσαν, στο σημείο που έκαναν τον εχθρό τους να τραπή σε φυγή, εκεί που γινόταν φανερό, ότι θα νικούσαν, μετά την νίκη έστηναν σε ανάμνηση της νίκης, ένα τρόπαιο μία στήλη ένα μνημείο. Ανάλογα κάθε φορά με τα μέσα που διέθεταν. Τέτοια τρόπαια είχαν στηθή πολλά. σε πολλά μέρη. σε ανάμνηση για μεγάλες νίκες. και τα τρόπαια εκείνα είχαν για τους αρχαίους μεγάλη ιερότητα. Όλα.
Ε, λοιπόν. το πιο ιερό τρόπαιο νίκης, που στήθηκε ποτέ, ήταν η πέτρα, που αποκυλίσθηκε από τον τάφο του Κυρίου. Γιατί ήταν τρόπαιο νίκης εναντίον του χειρότερου εχθρού μας : εναντίον του θανάτου και του άδου. Γιατί η ανάσταση του Κυρίου μας, ήταν η αρχή της νίκης. Τότε ο εχθρός μας αυτός, ο θάνατος επατήθη. Οριστικά θα συντριβή και θα καταργηθή την εσχάτη ημέρα. την ημέρα της κοινής Αναστάσεως.
2. στο κοντάκιο της αναστάσεως λέμε :
«ει και εν τάφω κατήλθες, αθάνατε, αλλά του άδου καθείλες την δύναμιν. και ανέστης ως νικητής, Χριστέ ο Θεός». Δηλαδή. Ενώ μέχρι τότε η θλίψη και η έλλειψη ελπίδας καθόταν σαν ταφόπλακα επάνω στις ψυχές των μυροφόρων, ο αναστάς Χριστός, «φθεγξάμενος χαίρετε», τους έδωκε ( και μας έδωκε!)παρηγορία, χαρά και ελπίδα. Γιατί τότε νικήθηκε ο θάνατος. Από εκείνη την στιγμή, έπαυσε να είναι για μας απειλή, κίνδυνος, φόβος. Γιατί τότε τον επάτησε ο Χριστός και τότε τον «εσκύλευσε». Δηλαδή. του «επήρε» τα όπλα. τον γύμνωσε. τον εταπείνωσε. τον εξευτέλισε. τον έβαλε στο περιθώριο. του αφαίρεσε κάθε εξουσία και κάθε δύναμη. τον κατέστησε ακίνδυνο.
Πηγή: Μητροπολίτης Νικοπόλεως Μελέτιος